rm1310

"คุณก็หน้าตาธรรมดานะคะ หุ่นก็กลางๆ ไม่อ้วน ไม่ผอม แต่ดิฉันเกิดความรู้สึกแปลกๆ แค่มองเห็นคุณเดินมาแต่ไกล แม้ยังไม่รู้จัก ไม่เคยพูดคุยด้วย แต่ก็อยากจะอยู่ใกล้ อยากจะพูดคุยด้วยนานๆ อยากจะโอ้เอ้ คุยเรื่อยเปื่อย กลัวว่าบทสนทนาของเราจะจบลง อยากจะใช้เวลาอยู่กับคุณ จริงๆ ก็ไม่ได้คาดหวังจะมีความสัมพันธ์ที่ยืดยาวอะไร เราอาจจะคู่เคียงชิดใกล้ โอบกอดแนบกาย แค่เพียงชั่วโมงยาม หรือนานแค่ค่อนคืน มันก็คงจะดี ดีกว่าแค่เพียงเดินผ่าน ไม่แม้เพียงสบตา ดิฉันอาจจะแค่กำลังต้องการใครสักคน น่าละอาย ที่ผู้หญิงดูดีมีการศึกษาอย่างดิฉันจะมีความรู้สึกแบบนี้กับคนที่กำลังจะเดินสวนกัน แต่มันก็เป็นความจริง จะทำอย่างไรดี คุณกำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีๆ ... ขอโทษนะคะ ประตูน้ำไปทางไหนคะ"

Do you want to hear a joke?

Yesterday, Sunday, I woke up early and headed for Chulalongkorn University to take an English Test (CU-TEP). I got there in time, but the staff refused to let me in because I was wearing jeans.

 

'Jeans are prohibited. We have put it on the website,' they told me.

I was surprised because I was properly dressed (blue polo shirt, dark blue jeans and casual shoes, nothing like any currently-popular, jaw-dropping fashion). To my standard (and perhaps anyone's standard), it should be polite enough to take an English Test.

I tried to ask them to let me in but the only reply was a series of stern 'No' with their heads shaking in unison.

Then I saw a few people changing their skirts and pants at one corner. The housekeeper handed a long skirt from under the stairway to a lady wearing short jean skirt. The examinee then thanked the housekeeper and gave her some money.

Less than a split second, I understood what was going on.

'Do you have pants?,' I asked.

She searched the pile of clothes under the stairs and handed to me.
'These are the last ones, the rest are skirts,' she said.
There were 3 other guys standing next to me, all of them were staring desperately at the same pair of pants.
'Anybody really needs to take this exam?,' I asked and handed out the pants.

One of them grabbed it even before the others understood what I said.

Okay, it's done, I told myself and walked away.

A few paces after I left the building, I stopped. A thought came to my mind, and I really needed to give it a try or I would regret it. I turned around and went to the same exam staff.

'Will you let me in if I wear a proper skirt?,' I asked.
They looked confused, thought for a while and said, 'N.. n.. no,' without shaking their heads but turned their heads away avoiding eye contact.
'I understand that rules do not prohibit men wearing skirts from taking the test,' I said politely.
'Erm ..,' they ermed quietly.
'I am not trying to provoke you. I only want to go in and take the test.'
'I understand. In this case, you have to ask the director. Go upstairs. Be quick,' one of the staff said sympathetically.

I then ran upstairs and saw a security guard waving at me. He offered me pants for rent at 100 Baht.
'Twenty,' I said.
'Normally it is ..'
'Fifty,' I interrupted.
'Okay,' he agreed.
'Thank you. I will pay you later after the exam.'

I hurriedly took off my jeans, put on the black jogging pants and ran upstairs for my exam room.

A man stood at the end of the stairway on the floor where my exam room was located.
'You cannot enter the room. Time is up,' said the man with one hand reached out in the air like a traffic police trying to stop a car.
Looking at the watch, I said, 'There's a minute left. Come on. Please.'
'No. It is over. Doors closed. You have to talk to the director. That's him,' he pointed toward a guy in nice suit walking toward the other direction.

I ran after him.
'Sir, I think I have the right to get in. There's a minute left.'
'No, you are late. You cannot get in,' the handsome, young guy in nice suit with neat tie knot below his sharp but smooth chin replied.
'Is there any chance I can take this exam?'
'No.'
... (There was a pause in conversation while my eyes were fixing upon his.) ...
'Okay. Thank you, ... sir.'

I took the elevator to first floor and walked out of the building. I did not feel angry at all. I felt proud.

And that ... is my joke.

เมื่อหลายเดือนมาแล้ว บังเอิญได้คุยกับพี่ผู้หญิงคนนึงที่ห้างแห่งนึง เค้าถามถึงหน้าที่การงาน ก็ตอบไปไม่ได้บ่ายเบี่ยงอะไร เค้าเกริ่นขึ้นมาว่าแฟนเค้ากำลังคิดอยากจะเปลี่ยนงาน เลยอยากจะสอบถามข้อมูลเผื่อไปเป็นทางเลือกตัดสินใจ ผมก็ยินดีไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไร

 

หลังจากนั้นเค้าก็โทรมาจะนัดคุย แต่ก็หาเวลาสะดวกตรงกันไม่ได้ซักที หลายๆ ครั้งก็เริ่มนึกรำคาญนิดๆ เพราะเหมือนเค้าไม่ได้พยายามจะสะดวกในเวลาที่เราสะดวก โดยเฉพาะสถานที่ เค้าจะให้ไปที่ตึกใกล้ๆ ที่ทำงานเค้าอย่างเดียว แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

 

จนกระทั่งครั้งล่าสุด ผมก็รู้สึกเห็นใจแทนแฟนเค้าว่ายังไม่ได้เปลี่ยนงานซักที ราวกับว่าเค้ารอคุยกับผมอยู่มาหลายเดือน ก็เลยดั้งด้นไปพบพี่ผู้หญิงคนนี้จนได้ สถานที่ และเวลาตามสะดวกพี่เค้าหมด

 

พอถามไถ่ทุกข์สุขเป็นพิธีเสร็จ เค้าก็เริ่มพูดทำนองว่า ทำงานอย่างงี้เงินดีน่ะสิ เสียภาษีเยอะไม๊ ผมก็เริ่มรู้สึกเอะใจ แต่ก็ยังมารยาทหนาอยู่ ตอบปัดๆ ไป แต่เค้าก็ถามต่อจะเอาคำตอบให้ได้ชัดๆ ว่าเงินเดือนเท่าไหร่ เลยเริ่มหงุดหงิดละ

 

"ผมไม่บอกพี่หรอกนะครับว่าผมเงินเดือนเท่าไหร่ ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้"

"อ้าวทำไม ไม่กล้าบอกเหรอ"

"ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ไม่อยากบอก มันเรื่องส่วนตัว พี่เข้าใจป่ะฮะ"

 

แล้วอีท่าไหนไม่รู้ เค้าก็ขอโทษขอโพย เนียนไปนั่งคุยต่อที่ออฟฟิศ ผมรู้สึกอึดอัดมาก แต่ก็ยังมีมารยาทเหลืออยู่เยอะ และก็อยากลองด้วยว่าเค้าจะมาไม้ไหน

 

เค้าทำเป็นถามเรื่องลักษณะงาน ผมก็อธิบายไป ไม่ทันไรก็บอกฟังไม่รู้เรื่อง ไม่มีแบ็คกราวนด์ด้านนี้ แล้วก็จะเข้าเรื่องเงินเดือน ภาษีอยู่ตลอด อ้างว่าจะได้ไปบอกแฟนได้ว่าเงินเดือนประมาณเท่าไหร่

 

"คือผมไม่คุยเรื่องประกันชีวิตนะครับ ผมมาคุยเรื่องงานให้พี่ฟัง จะได้เอาไปบอกแฟนพี่ เข้าใจว่าหางานอยู่ ถ้าอยากจะรู้ว่าจะได้เงินเดือนเท่าไหร่ ก็โทรไปถาม hr ผม ไม่ต้องมาถามผม เอะอะก็จะถามเงินเดือนผมอยู่นั่นแหละ มันเรื่องส่วนตัวผม ผมไม่บอก ภาษีไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาเป็นห่วง ผมจัดการเองได้ โอเคนะครับ จบนะครับ"

 

"ค่ะ โอเคค่ะ จบค่ะ"

 

หงุดหงิดมากฮะ ขายของไม่มีจรรยาบรรณเลย เหมือนหวังดีด้วยแล้วกลายเป็นโดนหลอก คนอื่นเค้ามาขายถึงที่ แต่นี่เรียกไปหลอกถึงนู่น

 

เฮ่ออ..

As if the night was forever young.

As if that song was never sung.

As if those stars were eternally still.

As though my heart could be renewed.

- yodnayod

อย่าสัญญา ถ้ามันทำให้เธอลำบากใจ
อย่าพูดเลย อย่าเอ่ยคำว่ารัก
เพียงได้รู้ แค่เพียงได้รู้
ว่าวันนี้เธอมีฉันในใจ
คำว่ารัก กับคำว่ารัก
ก็ไม่มีความหมาย

อย่าสัญญา อย่าบอกกันว่ารักตลอดไป
อีกแสนไกลกว่าจะถึงวันนั้น
เพียงได้รู้ แค่เพียงได้รู้
ว่าวันนี้เธอมีฉันในใจ
คำว่ารัก กับคำว่ารัก
ก็ไม่มีความหมาย

อยากจะขอ แค่เราเข้าใจ เชื่อใจกัน
เพียงบอกฉันทางแววตา
แทนสัญญาที่เรามีให้กันตลอดไป

เพียงได้รู้ แค่เพียงได้รู้
ว่าวันนี้เธอมีฉันในใจ
คำว่ารัก กับคำว่ารัก
ก็ไม่มีความหมาย

อยากจะขอ แค่เราเข้าใจ เชื่อใจกัน
เพียงบอกฉันทางแววตา
แทนสัญญาที่เรามีให้กันตลอดไป
แทนสัญญาที่เรามีให้กันตลอดไป
แทนสัญญาที่เรามีให้กันตลอดไป

เปิดไปเจอคนโพสท์ไว้บน facebook ไม่ได้ฟังเนื้อเพลงหรือความหมายอะไร แค่รู้สึกว่ามันเข้ากับอากาศเย็นๆ ดี